به گزارش زومان افشين صدردادرس، مديرعامل اتحاديه دام سبك، با اشاره به وضعيت بازار اعلام كرد كه كمبودي در عرضه دام سبك و سنگين در كشور وجود ندارد. آنطور كه باشگاه خبرنگاران جوان نوشته است قيمت كنوني هر كيلو دام در سطح كشور بين ۶۷۰ تا ۷۲۰ هزار تومان تعيين شده است.

او اعلام كرد كه قيمت هر كيلو لاشه در كشتارگاه با در نظر گرفتن نرخ پايه ۶۷۰ هزار تومان، بين يك ميليون و ۳۸۰ هزار تومان تا يك ميليون و ۴۰۰ هزار تومان برآورد مي‌شود. صدردادرس معتقد است كه تورم عمومي و حذف ارز ترجيحي، قدرت خريد مردم را به‌شدت كاهش داده است.

به گفته مديرعامل اتحاديه دام سبك مبلغ يك ميليون توماني كالابرگ براي جبران كاهش قدرت خريد خانوارها كافي نيست و بايد هرچه سريع‌تر افزايش يابد. افزايش مبلغ كالابرگ مي‌تواند به رونق توليد كمك كند، اما توليدكنندگان در حال حاضر با چالش جدي كمبود نقدينگي مواجه هستند.

صدردادرس تاكيد كرد كه طرح نويپو بانك كشاورزي نتوانسته است نياز نقدينگي توليدكنندگان را برطرف كند. اين وضعيت باعث شده است دامداران براي تامين هزينه‌هاي خود به كشتار دام‌هاي مولد روي بياورند.

افشين صدردادرس ضمن تاكيد بر عدم نياز به واردات گوشت قرمز گفت:

هر زمانيكه مشكلات را به دولت بازگو كرديم به جاي حمايت از توليد، هيئت وزيران مجوز واردات گوشت را براي تنظيم بازار دادند، درحاليكه نيازي به واردات براي توزيع گوشت نداريم.

به گزارش زومان، معدن دلفين در سواحل جنوب استراليا، امروز بيش از هر زمان ديگري شبيه يك شاخص عجيب براي تنش‌هاي جهاني به‌نظر مي‌رسد.

اين گودال عظيم تنگستن در بيش از يك قرن گذشته با هر موج جنگ و صلح، سرنوشت متفاوتي پيدا كرده است. بازگشت دوباره آن در حالي رقم مي‌خورد كه جهان بار ديگر براي دسترسي به مواد معدني حياتي، از واشنگتن و بروكسل تا پكن و مسكو، وارد رقابتي تمام‌عيار شده است.

در چنين فضايي، معدني كه زماني متروك و پر از آب شده بود، حالا مي‌تواند به يكي از نمادهاي عصر تازه امنيت منابع بدل شود.

ديويد فيكلينگ، ستون‌نويس بلومبرگ، در مقاله‌اي به اين معدن پرداخته است.

معدن دلفين بيش از ۸۰ هكتار وسعت دارد و زماني بزرگ‌ترين محل كار در جزيره كينگ بود؛ جزيره‌اي با تنها ۱۶۰۰ نفر جمعيت كه ميان تاسمانيا (ايالتي جزيره‌اي در جنوب استراليا) و سرزمين اصلي استراليا قرار گرفته است.

اين معدن از سال ۱۹۱۷ براي پشتيباني از توليد مهمات در جنگ جهاني اول افتتاح شد. سه سال بعد، با پايان جنگ و سقوط بازار تنگستن، درهاي آن بسته شد. معدن دلفين در آستانه جنگ جهاني دوم، در سال ۱۹۳۸ دوباره راه افتاد و سپس بار ديگر با آغاز جنگ كره و بعد جنگ ويتنام از تعطيلي نجات پيدا كرد. در سال ۱۹۹۰، درست ۱۲ ماه پس از سقوط ديوار برلين، معدن تعطيل شد و آب، گودال و تونل‌هاي زيرزميني را پر كرد.

اگر اكنون در سال ۲۰۲۶ به اين وقايع نگاه شود، چرخه رونق و سقوط اين معدن، شبيه رفتاري غيرعاقلانه با يك عنصر راهبردي حياتي به‌ نظر مي‌رسد. زيرا با افزايش تنش‌هاي ژئوپليتيك و بازآرايي زنجيره‌هاي تامين از زمان همه‌گيري كوويد، جهان براي ذخاير عناصر نادر خاكي، ليتيوم، كبالت و ديگر مواد حياتي به تكاپو افتاده است.

از آغاز سال ۲۰۲۵، قيمت تنگستن تقريبا ۸ برابر شده و توجه بازيگران زيادي، از جمله رئيس‌جمهور ايالات متحده، را جلب كرده است.

همزمان، ارزش بازار آلمونتي اينداستريز (Almonty Industries) و ئي‌كيو ريسورسز (EQ Resources) - دو شركت بزرگ استراليايي كه در چند كشور معدن دارند، از آغاز ۲۰۲۵ تاكنون در مجموع ۵.۴ ميليارد دلار افزايش يافته است.

كوين پالاس، رئيس اجرايي گروه ۶ متالز (Group 6 Metals Ltd) شركت معدني استراليايي كه مالك معدن دلفين است، معتقد است همين عطش جهاني براي تنگستن مي‌تواند به سود معدن دلفين تمام شود.

او همراه گروهي از سرمايه‌گذاران سالخورده حوزه مواد معدني تلاش كرده تونل‌هاي زيرزميني آب‌گرفته را دوباره به مدار توليد برگرداند. پلاس به بلومبرگ گفت: «زنگ تلفن از ژانويه شروع شد و ديگر قطع نشده است.»

با وجود اين تب‌وتاب تازه، استخراج تنگستن در غرب سال‌هاست كسب‌وكاري بي‌رمق و زيان‌ده بوده و آلمونتي، ئي‌كيو و گروه ۶ طي يك دهه گذشته در مجموع بيش از ۳۵۰ ميليون دلار زيان داده‌اند.

معدن دلفين با اينكه يكي از ذخاير بزرگ تنگستن با بالاترين عيار در خارج از چين به‌ شمار مي‌رود، براي رسيدن به وضعيت فعلي دو دهه مطالعه امكان‌سنجي، فروش سهام و نبردهاي مالي فرسايشي را پشت سر گذاشته است.

امروز اين معدن هر ماه ۶ كانتينر كنسانتره خاكستري و شني تنگستن مي‌فرستد و هر كانتينر با قيمت‌هاي فعلي حدود ۲ ميليون دلار ارزش دارد.

اگر همه‌چيز خوب پيش برود، پالاس اميدوار است تا سال‌هاي دهه ۲۰۳۰ سالانه ۲۰۰۰ تن از اين فلز را تامين كند؛ ميزاني معادل حدود ۲.۴ درصد از ۸۵ هزار تن تنگستن استخراج‌شده در جهان طي هر سال.

هرچند كاربردهاي نظامي تنگستن اكنون در كانون توجه قرار گرفته، حدود ۹۰ درصد مصرف آن به حوزه‌هاي غيرنظامي مي‌رسد.

خود عنصر همچنين تا ۱۰ درصد از آلياژ نيكل به‌ كار رفته در پره‌هاي توربين موتور جت و ژنراتورهاي گازي را تشكيل مي‌دهد.

در دوران اوج صلح و تجارت آزاد پس از جنگ سرد، ذهنيت تازه‌اي در ميان نظريه‌پردازان نظامي شكل گرفت كه جنگ‌هاي آينده فناورانه خواهند بود، نه فرسايشي.

آمريكا و متحدانش قرار بود با تراشه‌ها، ماهواره‌ها و سلاح‌هاي دقيق، دشمن را با نيروهاي كوچك و پيشرفته فلج كنند.

در چنين چارچوبي، بسيج انبوه تسليحات و سخت‌كردن آن‌ها با فلزات كمياب ديگر اهميتي نداشت. همين نگاه، باعث شد در سكوت وابستگي جهان به تنگستن چين افزايش يابد.

چند هفته پس از بازگشت ترامپ به كاخ سفيد در ژانويه ۲۰۲۵، پكن محدوديت‌هاي صادراتي بر تنگستن اعمال كرد و آن را در كنار عناصر نادر خاكي، آنتيموان و گاليم، به قلب زرادخانه تجاري خود افزود.

براي استراليا، اين بحران فرصتي تازه فراهم كرده است. استراليا از بزرگ‌ترين ذخاير ليتيوم، عناصر نادر خاكي و تنگستن برخوردار است و ائتلافي ديرينه با واشنگتن دارد.

آنتوني آلبانيزي، نخست‌وزير استراليا، مي‌خواهد كشورش را به نوعي معدن فراساحلي براي آمريكا تبديل كند.

آمريكا و استراليا در اكتبر گذشته بيش از ۲ ميليارد دلار بودجه مشترك براي مواد معدني حياتي اعلام كردند.

به گزارش زومان، مقام‌هاي آمريكايي مي‌گويند در حالي كه واشنگتن به‌دنبال توافق موقت صلح با تهران در بهار امسال بود، اين خطر وجود داشت كه اسرائيل در حال طراحي ترور مذاكره‌كنندگان ارشد ايران باشد. به ‌گفته اين مقامات، نگراني اصلي بر سر عباس عراقچي، وزير امور خارجه ايران، و محمدباقر قاليباف، رئيس مجلس، متمركز شده بود؛ افرادي كه هرگونه تلاش براي ترورشان مي‌توانست مذاكرات را به بن‌بست بكشاند.

به‌گزارش نيويورك‌تايمز، اين نگراني‌ها در حالي بالا گرفت كه دولت آمريكا و ايران از آوريل وارد گفت‌وگوهاي حساسي براي رسيدن به آتش‌بس و سپس يك توافق صلح موقت شده بودند.

مقام‌هاي آمريكايي گفته‌اند كه از همان آغاز جنگ، كشتن رهبران ارشد ايران بخشي از راهبرد اسرائيل بود، اما با آغاز جدي مذاكرات در آوريل، واشنگتن باور داشت هر تلاشي براي حذف عراقچي يا قاليباف مي‌تواند گفت‌وگوها را نابود كند و جنگ را دوباره شعله‌ور سازد.

به گزارش زومان به نقل از سي‌اس‌آي‌اس (مركز مطالعات راهبردي و بين‌المللي) با امضاي توافق آتش‌بس، ادامه‌دار بودن مذاكرات و باز ماندن تنگه هرمز، تازه‌ترين كارزار آمريكا عليه ايران كه از فوريه ۲۰۲۶ آغاز شد، ممكن است به پايان نزديك شده باشد. با فروكش كردن نبرد، نگاه كنگره به يك موضوع تازه دوخته شده است و آن هزينه جنگي است كه هنوز بايد تامين مالي شود، زيرا نه بودجه وزارت جنگ آمريكا براي سال مالي ۲۰۲۶ و نه پيشنهاد بودجه رئيس‌جمهور اين كشور براي سال مالي ۲۰۲۷ رقمي براي اين جنگ در نظر نگرفته‌اند.

برآورد اين انديشكده آمريكايي نشان مي‌دهد كه هزينه جنگ حدود ۴۰ ميليارد دلار است و بازه‌اي ميان ۳۴ ميليارد تا ۴۲ ميليارد دلار را پوشش مي‌دهد. اين برآورد بر شش دسته هزينه بنا شده كه شامل استقرار و بازاستقرار نيروها، مهمات، شدت بالاتر عمليات، خسارت تجهيزات، آسيب به پايگاه‌ها و افزايش قيمت سوخت مي‌شود و فقط هزينه‌هاي افزوده بر وزارت جنگ آمريكا را در بر مي‌گيرد، نه مخارجي را كه پيش‌تر در بودجه ثبت شده بودند.

• مرحله نخست طي چند هفته و هم‌زمان با اعزام نيروهاي آمريكايي به منطقه رخ داد.
• مرحله دوم حدود پنج روز طول كشيد و در آن ايالات متحده از موشك‌هاي گران‌قيمت بسياري براي حمله به اهداف زميني و دفاع در برابر حملات ايران استفاده كرد.
• در مرحله سوم، حملات موشكي و پهپادي ايران ۸۰ تا ۹۰ درصد كاهش يافت و ائتلاف نيز برتري هوايي به دست آورد، بنابراين حملات زميني به مهمات برد كوتاه و بسيار ارزان‌تر منتقل شد.
• در دوره آتش‌بس نيز هزينه‌ها با كاهش فعاليت پايين آمد، اما به صفر نرسيد، زيرا نيروها همچنان در سطحي بالاتر از زمان صلح عمل مي‌كردند و درگيري‌هاي پراكنده هم گهگاه مصرف مهمات را بالا مي‌برد، هرچند بسيار كمتر از دوران جنگ هوايي فعال. سي‌اس‌آي‌اس مي‌نويسد كه فراتر از وزارت جنگ آمريكا، هزينه اضافي دولت فدرال حدود ۱ ميليارد دلار برآورد شده كه شامل فعاليت‌هاي مرتبط با جنگ در نهادهايي مانند امنيت داخلي، امور كهنه‌سربازان و انرژي مي‌شود.

برآورد اين انديشكده از نظر عددي با برخي ارقام ديگر قابل مقايسه است، اما تفاوت‌هايي مهم با آنها دارد. مقام‌هاي وزارت جنگ آمريكا ابتدا عدد ۲۵ ميليارد دلار و بعد ۲۹ ميليارد دلار را مطرح كردند، هرچند خود پذيرفتند كه اين ارقام كامل نيست. مقام‌هاي دفاعي گفتند برآوردشان خسارت پايگاه‌ها را در نظر نمي‌گيرد، در حالي كه همين بخش سهم بزرگي از برآورد بالاتر سي‌اس‌آي‌اس را مي‌سازد.

يك مطالعه از مؤسسه امريكن اينترپرايز ۵ ميليارد دلار براي خسارت پايگاه‌ها و مطالعه‌اي ديگر ۲۶ تا ۳۶ ميليارد دلار براي پنج دسته ديگرِ برآورد سي‌اس‌آي‌اس را تخمين زده بود و در مجموع بازه‌اي ميان ۳۱ تا ۴۱ ميليارد دلار به دست مي‌داد.

برآورد سي‌اس‌آي‌اس از چند برآورد ديگر هم پايين‌تر مي‌ايستد. براي نمونه، اين رقم از برآورد پروژه هزينه جنگ در دانشگاه براون كمتر است، زيرا آن پروژه ۴۰ ميليارد دلار را فقط براي افزايش هزينه سوخت در كل اقتصاد آمريكا، نه فقط وزارت جنگ آمريكا، در نظر مي‌گيرد. برآوردهاي اوليه‌اي كه از جنگي تريليون‌دلاري سخن مي‌گفتند، بر اين فرض بنا شده بودند كه درگيري بسيار شديدتر و بسيار طولاني‌تر خواهد بود. سامانه رديابي هزينه جنگ ايران رقم ۱۱۳ ميليارد دلار را مطرح مي‌كند، چون گزارشِ يك برآورد يك ميليارد دلاري روزانه از سوي وزارت جنگ آمريكا در هفته نخست جنگ را مبنا مي‌گيرد.

اما چنين رويكردي كاهش حملات آمريكا پس از آتش‌بس و استفاده از مهمات ارزان‌تر در هفته‌هاي پاياني را بازتاب نمي‌دهد. در نهايت، برآورد سي‌اس‌آي‌اس از درخواست مكمل بودجه جنگي پنتاگون به ارزش ۸۰ ميليارد دلار هم كمتر است، هرچند آن درخواست هزينه‌هايي را هم در بر مي‌گرفت كه مستقيما به جنگ مربوط نبودند، از جمله مخارجي براي شتاب دادن به فرايند خريد مهمات.

در بخش وزارت جنگ آمريكا، هزينه استقرار و بازاستقرار ۱۷۰ ميليون دلار برآورد شده است. اين رقم به انتقال نيروها به صحنه عمليات و سپس بازگرداندن آنها به پايگاه‌هاي اصلي‌شان مربوط مي‌شود. در آغاز عمليات موسوم به «خشم حماسي»، دارايي‌هاي هوايي و دريايي آمريكا در منطقه شامل دو گروه تهاجمي ناو هواپيمابر، ده‌ها جنگنده و شمار زيادي دارايي پشتيباني و لجستيكي بود، در كنار سامانه‌هاي پدافندي، توپخانه صحرايي و يگان‌هاي رزمي زميني.

بخش زيادي از هزينه انتقال اين نيروها، مانند ساعات پرواز هواپيماهاي ترابري، از پيش در بودجه دفاعي سال مالي ۲۰۲۶ گنجانده شده بود، اما افزايش نرخ پرواز براي جابه‌جايي به خاورميانه و فعاليت براي ايجاد پايگاه‌هاي عملياتي تازه در منطقه، هزينه‌هايي فراتر از عمليات عادي به‌وجود آورد كه در اين برآورد ديده مي‌شود. هرچند بازاستقرار هنوز آغاز نشده، اما سي‌اس‌آي‌اس مي‌گويد كه به احتمال زياد همه نيروها به پايگاه‌هاي خود بازمي‌گردند، زيرا دولت ترامپ نشان داده كه قصد دارد حضور نظامي در خاورميانه را كاهش دهد نه افزايش. هزينه بازگشت نيز احتمالا كمتر از اعزام خواهد بود، چون مي‌تواند تدريجي انجام شود و نيازي به ايجاد پايگاه جديد ندارد.

مهمات با ۲۶.۱ ميليارد دلار بزرگ‌ترين مؤلفه برآورد هزينه جنگ به‌شمار مي‌رود، زيرا نيروهاي آمريكايي موشك‌هاي گران‌قيمت بسياري شليك كردند و همه آنها بايد جايگزين شوند، آن هم در شرايطي كه پيش از جنگ، كافي تلقي نمي‌شدند. جدول‌هاي ۲ و ۳ همه مهمات، از حمله زميني گرفته تا پدافند موشكي و دفاع در برابر پهپادها را در بر مي‌گيرند، چه از خشكي شليك شده باشند و چه از دريا.

دريابدِراد كوپر، فرمانده ستاد مركزي آمريكا(سنتكام)، گزارش داد كه نيروهاي آمريكايي تا زمان آتش‌بس ۱۳ هزار و ۶۲۹ مهمات تهاجمي را عليه بيش از ۱۳ هزار هدف شليك كرده‌اند. سي‌اس‌آي‌اس همچنين مهمات مصرف‌شده در درگيري‌هاي پراكنده طي آتش‌بس را هم لحاظ كرده و از جمله ۴۹ موشك تاماهاك را كه در ۱۰ ژوئن شليك شد، در برآورد خود آورده است. همه مهمات تهاجمي دوربرد، از تاماهاك و جي‌اِي‌اِس‌اِس‌ام گرفته تا پرسم و اي‌تي‌اي‌سي‌اِم‌اس، هزينه بالايي دارند و جايگزين‌هاي ارزان مانند لوكاس، كه نسخه‌اي از شاهد ۱۳۶ ايراني است، هنوز به توليد انبوه نرسيده‌اند.

براي مهمات پدافندي، محاسبات بر اين فرض استوار بود كه آمريكا بين ۴۰ تا ۶۰ درصد پهپادها و موشك‌هاي بالستيك و كروز ورودي را سرنگون كرده است. شركاي ائتلاف هم بخش بزرگي از بقيه پهپادها و موشك‌ها را رهگيري كردند و به‌طور چشمگيري هزينه‌ها و خسارت‌هاي آمريكا را پايين آوردند.

اين انديشكده تاكيد مي‌كند كه در اين تحليل، دكترين شليك، مشاهده و شليك دوباره مبنا قرار گرفت، بنابراين در برخي رهگيري‌ها بيش از يك موشك مصرف شد.

هم‌زمان، پرتاب‌هاي ايران نيز تا پايان هفته نخست جنگ به‌طور محسوسي كاهش يافت و به همين دليل، موشك‌هاي رهگير كمتري لازم شد. برخي قانون‌گذاران نيز نسبت به برآورد ۲۹ ميليارد دلاري وزارت جنگ آمريكا ترديد نشان داده‌اند، زيرا گزارش شده مقام‌هاي پنتاگون به كنگره گفته بودند شش روز نخست جنگ ۱۱.۳ ميليارد دلار هزينه داشته است. تغيير در تركيب مهمات، كه از موفقيت عملياتي ناشي شد، بخشي از توضيح براي غيرخطي بودن هزينه روزانه جنگ به‌شمار مي‌رود.

شدت بالاتر عمليات ۷۵۰ ميليون دلار هزينه به‌دنبال داشت. جنگ هزينه‌هايي را براي نيروي انساني و عمليات يگان‌ها فراتر از اعتبارات پيشين ايجاد كرد، اما رقم آنها چندان بزرگ نبود، زيرا بيشتر اين مخارج از پيش در بودجه قرار داشت. براي نمونه، حقوق خدمه و هزينه‌هاي عملياتي كشتي‌ها و هواپيماهاي گروه تهاجمي ناو هواپيمابر لينكلن در بودجه سال مالي ۲۰۲۶ آمده بود، اما هواپيماها ماموريت‌هاي بيشتري پرواز كردند و كشتي‌ها بيشتر از برنامه در دريا ماندند.

خدمه همچنين مزايايي اضافي مانند فوق‌العاده خطر قريب‌الوقوع دريافت كردند. تحليل سي‌اس‌آي‌اس، هزينه‌هاي افزايشي يگان‌هاي درگير را با فرض افزايش ۱۰ درصدي در هزينه‌هاي عملياتي در ۳۹ روز نبرد فعال برآورد كرده است؛ معياري كه بر پايه رويه دفتر مديريت و بودجه در جنگ‌هاي عراق و افغانستان به كار رفته است. از آنجا كه تجمع نيروها و آتش‌بس نيز هر دو شامل مقداري عمليات رزمي بودند، براي اين دوره‌ها افزايش ۲.۵ تا ۵ درصدي در نظر گرفته شد. اين هزينه‌ها تا زماني كه نيروها به خانه بازگردند يا به عمليات از پيش برنامه‌ريزي‌شده قبلي برگردند، با نرخ حدود ۴ ميليون دلار در روز ادامه خواهد داشت.

اين انديشكده خسارت تجهيزات را بين ۱.۸ ميليارد تا ۳.۵ ميليارد دلار برآورد كرده و اعلام كرده كه اين محاسبه بر پايه بيانيه‌هاي خبري وزارت جنگ آمريكا و گزارش‌هاي عمومي انجام شده است، هرچند خسارت تجهيزات پايگاه‌ها زير عنوان خسارت پايگاه‌ها آمده است. سرويس پژوهشي كنگره ۴۲ فروند هواپيماي از دست‌رفته يا آسيب‌ديده را شناسايي كرده بود و جدول ۴ چند هواپيماي تيلت‌روتور و يك رادار متحرك تاد را نيز به فهرست آن افزوده است. بيشتر هواپيماهاي از دست‌رفته پهپادهاي بدون سرنشين هستند و همين نشان مي‌دهد ايالات متحده حاضر است هواگردهاي بدون سرنشين را بسيار بيشتر از هواگردهاي سرنشين‌دار در معرض خطر قرار دهد.

جدول ۴ با ارائه رقم بالا و پايين، دو رويكرد متفاوت در محاسبه هزينه جايگزيني را بازتاب مي‌دهد. در رقم بالاتر، جايگزيني يك‌به‌يك با مشابه‌ترين هواپيماي موجود در توليد لحاظ مي‌شود، به اين معنا كه اف-۱۵ايكس جاي اف-۱۵ئي را مي‌گيرد و اف-۳۵اي جاي اف-۱۰ را. در رقم پايين‌تر، هواپيماهايي مانند اي-۱۰ و اي-۳ كه قرار است از خدمت خارج شوند، از محاسبه حذف مي‌شوند، زيرا استدلال اين است كه جايگزين آنها پيش‌تر در بودجه وجود دارد. هزينه تعمير هواپيماهاي آسيب‌ديده نيز ۲۵ تا ۷۵ درصد هزينه جايگزيني فرض شده و همين دامنه، بازه تخمين را شكل مي‌دهد.

آسيب به پايگاه‌ها و زيرساخت‌هاي ثابت بين ۴ ميليارد تا ۹.۴ ميليارد دلار برآورد شده است. در سراسر درگيري، ايران پايگاه‌هاي آمريكا را با موشك و پهپاد هدف قرار داد و ائتلاف تا ۹۰ درصد مهاجمان را رهگيري كرد، اما همان ۱۰ درصد نشت‌كرده نيز وقتي شمار مهاجمان به هزاران فروند مي‌رسيد، خسارت زيادي وارد مي‌كرد. با وجود اين، شواهد اندكي وجود دارد كه نشان دهد حملات ايران به‌طور معناداري عمليات آمريكا را در اين كارزار محدود كرده باشد.

نيويورك تايمز، وال‌استريت ژورنال و واشنگتن پست همگي تصاوير ماهواره‌اي را تحليل كرده‌اند و از ميزان خسارت گزارش داده‌اند. سي‌اس‌آي‌اس نيز مجموعه‌اي از تصاوير هوايي خود را در اختيار داشته و بر همان اساس برآورد خسارت را انجام داده است. تحليل اين مركز براي ۱۲۲ سازه بررسي‌شده، بازه‌اي ميان ۲.۲ ميليارد تا ۵.۱ ميليارد دلار به دست داد و با در نظر گرفتن شمار بيشتر ساختمان‌هايي كه واشنگتن پست شناسايي كرده بود، رقم ۴ تا ۹.۴ ميليارد دلار حاصل شد. هزينه واقعي تعمير همه خسارت‌ها بالاتر خواهد بود، زيرا محدود بودن دسترسي به تصاوير ماهواره‌اي اجازه تحليل كامل داده‌هاي متن‌باز را نمي‌دهد.

به نوشته سي‌اس‌آي‌اس تصاوير نشان مي‌دهند كه حملات ايران دقيق بوده‌اند و هيچ گودال تصادفي‌اي كه از خطا يا اتلاف مهمات حكايت كند ديده نمي‌شود. بيشتر تاسيسات هدف‌گرفته‌شده پس از حمله غيرقابل استفاده شدند. ايران دهه‌ها فرصت داشته تا فهرست اهدافش را آماده كند و احتمالا بخش عمده اطلاعات هدف‌گيري خود را با تكيه بر نزديكي جغرافيايي و شبكه گسترده عواملش در زمين به دست آورده است، هرچند ممكن است در شناسايي اهداف متحرك يا گذرا از كمك اطلاعاتي روسيه يا چين هم بهره برده باشد.

ايران فقط تاسيسات رزمي را هدف نگرفت، بلكه پادگان‌ها، سالن‌هاي ورزشي و غذاخوري‌ها را نيز هدف قرار داد كه نشان مي‌داد قصد آسيب‌زدن به نيروهاي آمريكايي را دارد، اما اين تلاش تا حد زيادي ناكام ماند، زيرا آمريكا بسياري از نيروها را تخليه كرده و برخي ديگر را زير پوشش مستقر كرده بود. اين تحليل، ساختمان‌هاي آسيب‌ديده را با استفاده از نقشه‌هاي پايگاه، هرجا در دسترس بود، و شناسايي بصري مشخص كرد و سازه‌هاي دائمي را از سازه‌هاي موقت تفكيك كرد.

هزينه تعمير بر پايه دفترچه‌هاي ساخت‌وساز وزارت جنگ آمريكا محاسبه شد كه «هزينه طراحي و ساخت يك تاسيسات فرضي مطابق استانداردهاي روز براي جايگزيني يك تاسيسات موجود در همان محل» را توضيح مي‌دهند. اين برآورد تفاوت‌هاي نوع تاسيسات را هم لحاظ مي‌كند و همچنين هزينه طراحي و برنامه‌ريزي، سربار و عوامل محليِ هزينه ساخت را در نظر مي‌گيرد.

وزارت جنگ آمريكا تاكنون هزينه تعمير پايگاه‌ها را در محاسبات خود وارد نكرده است، زيرا در حال بازنگري در آرايش نيروهايش در خاورميانه است و ممكن است از همه پايگاه‌ها استفاده نكند يا آنها را به همان شكل پيشين به كار نگيرد؛ تصميمي كه مي‌تواند هزينه‌ها را كاهش دهد. از سوي ديگر، انتقال فعاليت‌ها به مكان‌هاي تازه نيز هزينه‌هاي خاص خود را دارد. اين برآورد چند عدم‌قطعيت اصلي در خسارت پايگاه‌ها را ثبت كرده است.

• نخستين عدم‌قطعيت تعداد ساختمان‌هاي اصابت‌كرده است. جامع‌ترين ارزيابي موجود از خسارت پايگاه‌ها كه تاكنون توسط واشنگتن پست انجام شده، ۲۲۸ سازه را در پايگاه داده‌اي جامع‌تر شناسايي كرده كه دسته‌هايي مشابه با پايگاه داده سي‌اس‌آي‌اس دارد. اگر ۱۰۶ سازه اضافي شناسايي‌شده توسط واشنگتن پست تركيبي مشابه سازه‌هاي موجود در پايگاه داده سي‌اس‌آي‌اس داشته باشند، بازه تخمين به ۳.۲ تا ۹.۲ ميليارد دلار مي‌رسد.
• عدم‌قطعيت دوم به هزينه محتويات داخل ساختمان‌ها مربوط مي‌شود. در برخي موارد مانند پادگان‌ها و سالن‌هاي ورزشي، محتويات چندان گران نبودند، اما در انبارها ممكن بود محتويات به‌اندازه خود ساختمان ارزش داشته باشد.

سي‌اس‌آي‌اس براي برآورد موجودي‌هاي از دست‌رفته از ضرايب استاندارد انبارها استفاده كرد و براي انواع ديگر ساختمان‌ها مانند آشيانه‌ها، غذاخوري‌ها و محل‌هاي اسكان، از نمونه‌هاي تجاري بهره گرفت. خسارت فقط زماني ثبت شد كه در تصاوير قابل مشاهده بود، در حالي كه احتمالا خسارت‌هاي بسيار بيشتري ديده نمي‌شوند و بسياري از سازه‌ها نيز ممكن است بر اثر انفجارهاي نزديك، بدون آن‌كه در تصوير تخريب آشكار داشته باشند، از كار افتاده باشند. برآوردهاي گزارش‌شده وزارت جنگ آمريكا نشان مي‌دهد كه تحليل سي‌اس‌آي‌اس، و حتي تحليل‌هاي رسانه‌ها، شايد همه گستره خسارت‌هاي منطقه‌اي پايگاه‌ها را نشان ندهد. ممنوعيت دسترسي به تصاوير ماهواره‌اي نيز مانع تلاش براي رسيدن به دقت بالاتر درباره خسارت پايگاه‌هاي آمريكايي شده است.

هزينه‌هاي ديگر وزارت جنگ آمريكا ۱.۵ ميليارد دلار برآورد مي‌شود و چند قلم بايد به‌صورت جداگانه ديده شوند. هزينه سوخت ۱.۴ ميليارد دلار است، زيرا وزارت جنگ آمريكا مصرف‌كننده اصلي سوخت به‌شمار مي‌رود و بنابراين نه فقط نيروهاي اعزامي، بلكه كل وزارتخانه از افزايش قيمت آسيب مي‌بيند. يك محاسبه تقريبي قيمت سوخت جت بودجه‌شده براي سال مالي ۲۰۲۶ را با قيمت‌هاي كنوني مقايسه مي‌كند؛ قيمت‌هايي كه از هر گالن ۳.۶۷ دلار به حدود ۴.۴۶ دلار رسيده‌اند، يعني ۰.۷۹ دلار بالاتر از رقم بودجه.

در سال ۲۰۲۶، مصرف سوخت وزارت جنگ آمريكا ۳.۰۵ ميليارد گالن پيش‌بيني شده بود. بنابراين هزينه بالاتر سوخت طي چهار ماه جنگ به ۸۰۰ ميليون دلار مي‌رسيد و اگر بازگشت قيمت‌ها به سطح پيش از جنگ شش ماه ديگر طول بكشد، هزينه افزوده وزارت جنگ آمريكا در اين دوره ۶۰۰ ميليون دلار ديگر خواهد بود و مجموع را به ۱.۴ ميليارد دلار مي‌رساند. بخش امنيت و اضافه‌كاري نيز ۱۰۰ ميليون دلار هزينه دارد، زيرا وزارت جنگ آمريكا امنيت فيزيكي پايگاه‌هايش را افزايش داده و ممكن است نگهداري و توليد برخي تجهيزات را هم شتاب داده باشد. اين هزينه‌ها بيشتر به شكل اضافه‌كاري براي كاركنان دولت و پيمانكاران ظاهر خواهد شد.

بيرون از وزارت جنگ آمريكا، ساير نهادهاي فدرال نيز هزينه‌هاي كوچك‌تري اما واقعي متحمل شده‌اند. امنيت داخلي و امنيت ديپلماتيك ۳۰۰ ميليون دلار هزينه دارد. اداره تحقيقات فدرال و هماهنگ‌كننده ملي امنيت و تاب‌آوري زيرساخت‌هاي حياتي هشدارهايي درباره حملات ايران به خاك آمريكا صادر كرده‌اند و دستگاه‌ها امنيت فيزيكي را افزايش داده‌اند. رقم يادشده بودجه دفاع سايبري، فعاليت‌هاي ضدتروريسم و اجراي قانون در سطح دولت را تامين مي‌كند و براي وزارت خارجه نيز امنيت سفارت‌ها و خدمات كنسولي براي تخليه‌شدگان را پوشش مي‌دهد. دسته‌بندي‌ها و مبالغ بر پايه قياس با فعاليت‌هاي آمريكا در جنگ اوكراين و روسيه تعيين شده‌اند.

هزينه آينده كهنه‌سربازان سالانه ۴۰۰ ميليون دلار برآورد شده است. اعضاي نيروهاي مسلح كه در اين درگيري شركت كردند، احتمالا در مقايسه با مزاياي معمول كهنه‌سربازان، بيشتر به خدمات درماني و غرامت ناتواني نياز خواهند داشت. وزارت جنگ آمريكا گفته است حدود ۴۰۰ نظامي زخمي شده‌اند، هرچند بيشترشان به خدمت بازگشته‌اند و به مراقبت فوري نياز دارند. با اين حال، هزينه اصلي در گذر زمان و با افزايش سن كهنه‌سربازان پديدار مي‌شود، زماني كه اختلال استرس پس از سانحه، افسردگي، كم‌شنوايي، درد مفاصل و وزوز گوش آشكار مي‌شود. اين برآورد فرض مي‌كند كه كهنه‌سربازان اين درگيري مزاياي ناتواني را با همان سطح شدت متوسط ۱۶ هزار و ۱۰۰ دلار در سال مانند كهنه‌سربازان عراق و افغانستان دريافت كنند، اما با نرخ پايين‌تر ۳۵ درصد در برابر حدود ۵۰ درصد، چون مدت خدمت كوتاه‌تر بوده است.

مجموع هزينه ۳۰ ساله، يعني ۱۲ ميليارد دلار، رقم بزرگي به‌شمار مي‌رود اما از هزينه كهنه‌سربازان عراق و افغانستان بسيار كمتر است، زيرا شمار نيروهاي درگير كمتر بود، حدود ۷۰ هزار نفر با احتساب پشتيباني بيرون از صحنه نبرد، در برابر ۲ ميليون نفر، و مدت جنگ نيز كوتاه‌تر بود، چهار ماه در برابر ۲۰ سال. از آنجا كه دولت فدرال سامانه تعهدي براي مزاياي كهنه‌سربازان ندارد، اين مبلغ هزينه جاري امروز نيست كه بتواند در بودجه فعلي جا بگيرد، بلكه هزينه‌اي آينده‌محور محسوب مي‌شود و جدول ۶ فقط سال نخست را در بر مي‌گيرد.

هزينه‌هاي اقتصادي و انساني بيرون از بودجه فدرال قرار دارند، اما واقعي‌اند و بايد به رسميت شناخته شوند. نخست، هزينه بر اقتصاد آمريكا مطرح است. پروژه هزينه جنگ ۴۰ ميليارد دلار افزايش هزينه سوخت براي مردم آمريكا برآورد كرده و اين رقم با روش قيمت‌گذاري سوخت ما نيز معتبر به نظر مي‌رسد. سنجش ساير هزينه‌ها دشوارتر است. مؤسسه موديز تخمين زده كه جنگ ۱۳۲ ميليارد دلار براي آمريكايي‌ها هزينه خواهد داشت.

همانند اقتصاد آمريكا، اقتصاد جهاني نيز آسيب ديده، هرچند ذخاير انرژي ملي بخشي از اين آسيب را جبران كرده‌اند. در نهايت، هزينه انساني نيز وجود دارد. سي‌اس‌آي‌اس مي‌نويسد كه ۱۳ كشته آمريكايي، در مقياس جنگ تعداد اندكي به‌شمار مي‌روند. اسرائيل حدود ۴۰ كشته، نظامي و غيرنظامي، داشته است. دست‌كم ۳۰ نفر، كه بيشترشان غيرنظامي بوده‌اند، در كشورهاي خليج فارس كشته شده‌اند. گزارش شده كه ايران ۱۷۰۰ كشته غيرنظامي داده و لبنان نيز احتمالا شمار زيادي تلفات غيرنظامي داشته است.

اكنون كه هزينه‌هاي جنگ تا حد زيادي روشن شده، دولت آمريكا بايد براي تامين مالي آنها اقدام كند. مقام‌هاي دفاعي هشدار داده‌اند كه اگر اين هزينه‌ها پوشش داده نشوند، اواخر تابستان كمبود بودجه عملياتي پديد مي‌آيد. سازوكارهاي احتمالي شامل تخصيص بودجه مكمل، اصلاح درخواست بودجه سال مالي ۲۰۲۷ دولت يا جابه‌جايي منابع از ۱۵۳ ميليارد دلارِ پنتاگون در لايحه مصالحه سال مالي ۲۰۲۶ است. پنتاگون و حاميان افزايش بودجه، تخصيص مكمل را ترجيح مي‌دهند، زيرا در آن صورت پولي كه براي نوسازي و تقويت پايگاه صنعتي كنار گذاشته شده، منحرف نخواهد شد، اما كاخ سفيد هنوز چنين پيشنهادي را به كنگره نفرستاده است.

اين انديشكده استدلال مي‌كند كه ممكن است پول از بودجه سال مالي ۲۰۲۷ تامين شود، اما چنين راهي نيازمند كاهش در ساير برنامه‌ها خواهد بود، زيرا درخواست بودجه ۲۰۲۷ پيش از آغاز عمليات اپيك فيوري نهايي شده بود. از آنجا كه اين پول مربوط به سال مالي ۲۰۲۷ است، دست‌كم تا اول اكتبر ۲۰۲۶ در دسترس نخواهد بود و احتمالا ديرتر هم مي‌رسد، چون كنگره به‌ندرت بودجه‌ها را به‌موقع تصويب مي‌كند. از نظر نظري، بخشي از ۱۵۳ ميليارد دلار پنتاگون در قانون موسوم به بيل بزرگ و زيباي واحد هم مي‌تواند هزينه جنگ را پوشش دهد، اما مشكل اينجاست كه اين قانون اختيار انتقال منابع را فراهم نكرده است. بنابراين هر جابه‌جايي از اين دست به قانون‌گذاري كنگره نياز دارد و با فرايند ساده‌تر جابه‌جايي اعتبارات قابل انجام نيست.

سي‌اس‌آي‌اس در پايان نتيجه مي‌گيريد كه در هر مسيري كه انتخاب شود، دولت براي پيشبرد آن به اقدام كنگره نياز خواهد داشت، نه صرفا سكوت يا رضايت ضمني. حتي اگر اين روند موفق شود، نبردي سياسي و فرساينده در پيش است، زيرا به كانون همه احساسات ضدجنگ در سراسر كشور و در كنگره، از جمله در ميان جمهوري‌خواهان، تبديل خواهد شد. تيراندازي جنگي پايان يافته، اما جنگ بودجه‌اي تازه آغاز شده است.

به گزارش زومان، هيات دولت در جلسه روز چهارشنبه دهم تيرماه تصميم گرفت براي تسهيل خروج عزاداران از تهران روز سه‌شنبه ۱۶ تيرماه را در اين شهر تعطيل كند.

براساس گزارش ايرنا، فاطمه مهاجراني سخنگوي دولت گفت: اين مصوبه با هدف مديريت تردد عزاداران در پايتخت اجرايي مي‌شود.

بر اساس اين تصميم، روز پنجشنبه ۱۸ تير نيز به مناسبت آيين خاكسپاري آيت‌الله خامنه‌اي در مشهد مقدس در سراسر كشور عزاي عمومي اعلام شده است.

به گزارش زومان، هيات دولت در جلسه روز چهارشنبه دهم تيرماه تصميم گرفت براي تسهيل خروج عزاداران از تهران روز سه‌شنبه ۱۶ تيرماه را در اين شهر تعطيل كند.

براساس گزارش ايرنا، فاطمه مهاجراني سخنگوي دولت گفت: اين مصوبه با هدف مديريت تردد عزاداران در پايتخت اجرايي مي‌شود.

بر اساس اين تصميم، روز پنجشنبه ۱۸ تير نيز به مناسبت آيين خاكسپاري آيت‌الله خامنه‌اي در مشهد مقدس در سراسر كشور عزاي عمومي اعلام شده است.

به گزارش زومان رسانه ترك كلش ريپورت از تحويل پنج فروند بوئينگ ۷۷۷-۲۶۸اي‌آر كاركرده از خطوط هوايي عربستان، كه با نام سعوديا شناخته مي‌شود، به ماهان اير ايران خبر داد.

كلش ريپورت در گزارش خود نوشت پنج فروند از اين هواپيماها به ماهان اير تحويل داده شده‌اند و دو فروند از آن‌ها نيز در فرودگاه مهرآباد تهران تاييد شده‌اند.

نظر شما درباره اين خبر چيست؟